1/11/2008 - İyi niyetlerim...

Bir gün "İYİLİK" ve "KÖTÜLÜK" bir deniz kıyısında karşılaştılar. 
    Ve dediler:
     “ Haydi denize girelim.”
   Ve giysilerini çıkartıp sularda yüzdüler.  
      Bir süre sonra" Kötülük", kıyıya dönüp İyiliğin giysilerine büründü ve yoluna gitti.
   "İyilik" de denizden çıktı ve kendi giysilerini bulamadı.  
      Ama çıplak olmak utandırıyordu onu, çaresiz "Kötülüğün" giysilerine büründü.
   Yoluna devam etti.
       O gün bu gündür insanlar onları birbirine karıştırır.  
  Ancak içlerinden "İyiliğin" gözlerinde ki ışıltıyı bilen kimileri vardır ki, 
  giysilerine bakmaksızın tanırlar onu.
      Ve yine "Kötülüğün" yüzünü bilen kimileri de vardır ki,  giysi onu gözlerinden gizleyemez... 
(alıntıdır)   

6/8/2008 - HİÇ KİMSE OLMAK İSTEYEN BİR ADAM!

                                        
Kısacık bir öykü  bu...ama hayatımıza yön veren bir öykü...
Devrin valisi emrindeki yöneticiler ile atının üstünde şatafat içinde girer şehre...
Yol enarlarında insanlar iki büklüm el pençe divan selamlarlar valiyi...
Bütün bu şatafatlı itaat gösterileri arasında valinin gözleri, bir sokağın köşesinde yere çökmüş olan ve etrafındaki hiçbir şey ile ilgilenmeyen bir adama takılır...
Perişan kılıklı, saçı sakalına karışmış bu adamın olduğu yere sürer atını vali...
Atının üstünden inmeden,vakur ve sert bir ses tonu ile bağırır adama,
- Behey adam, herkes benim şehre gelişimi el pençe karşılarken sen kimsin ki yerinden bile kıpırdamıyorsun?
Perişan kılıklı adam istifini hiç bozmadan,sakallarının ve uzun saçlarının arasından belli belirsiz gözüken gözlerini valiye çevirerek
- Ben hiçim der...
Vali daha da hiddetlenir,
- Ne demek hiç, senin bir adın, şanın unvanın yok mu bre adam der...
- Senin var mı? der bu kez adam...
Vali iyice şaşırır ama cevaplar,
Gafil adam, nasıl tanımazsın, ben valiyim der.
Adam aynı ses tonu ile sorar yine...
- Peki daha sonra ne olacaksın?
- Sadrazam olacağım. der vali...
- Peki daha sonra?
- Padişah olacağım...
- Peki ya daha sonra?
Kısa bir an duraksar vali ve;
- Hiç der...
Sadece gülümser perişan kılıklı adam...

Hepimiz hep başka birileriyiz...
Sevdiğimiz, beğendiğimiz, örnek aldığımız, kıskandığımız, yerinde olmak istediğimiz birilerinin seslerini, sözlerini, bakışlarını ve tavırlarını alıyor,sanki bize aitmiş gibi kullanıyoruz...
Sabahları kalkıp elbise dolabımızın önünde durduğumuzda, giyeceğimiz elbiseye ve yanına gideceğimiz insanlara en çok uyacak maskeyi de seçiyoruz, elbiselerimizin yanında duran maskelerimizin arasından...
Hep daha fazlasını isterken, aslında giderek hep daha az alıyoruz...
Bütün ömrünü kariyer, güç ve para peşinde gece gündüz çalışarak geçiren insanların, günün birinde bütün kazandıklarını, elindekileri kazanırken yitirdikleri sağlıklarına harcadıklarını görüyoruz...
Bir ömrün sonunda evleri, arabaları ve para kasaları olan insanların, bütün bunları kazanırken kim bilir kaç gerçek aşkı yitirdiğini ve günün birinde yaşlanıp başlarını yaslayacakları bir sevgili omuzu aradıklarındaysa,soğuk ev duvarlarının, lüks araba koltuklarının ve çelik para kasalarının bir sevgilinin yerini tutmadığını, acı içinde fark ettiklerine şahit oluyoruz.
Siz isterseniz,”herkes” olmaya devam edin...
Ben “Hiç kimse olmak istiyorum.”
Sadece bana ait yanılgılarım, hatalarım, hüzünlerim, kahkahalarım, fotoğraflarım, kelimelerim, şarkılarım ve hiç benim olmayanlarım ile birlikte, bir hiçliğe doğru tek başıma karışıp gitmeyi düşünüyorum...
(ALINTIDIR)

27/7/2008 - Acının Gizlediği Armağan...

       
 

 

 Bir gün okyanusta yol alan bir gemi kaza geçirerek battı. Gemiden tek bir kişi sağ kurtuldu. Dalgalar bu adamı küçük, ıssız bir adaya kadar sürükledi. Adam ilk günler kendisini kurtarmasını için Allah'a yakardı ve yardım bulurum umuduyla ufka baktı. Ama ne gelen oldu, ne giden... Daha sonra rüzgardan, yağmurdan ve zararlı hayvanlardan korunmak için ağaç dallarından ve yapraklardan bir kulübe yaptı. Sahilde bulduğu, gemiden arta kalan konserve, pusula gibi eşyaları bu kulübeye koydu. Günler hep aynı şekilde geçiyordu. Balık avlıyor, pişirip yiyor ve ufku gözlüyor, kendisini kurtarması için Allah'a dua ediyordu. Bir gün tatlı su getirmek için yürüyüşe çıkmıştı, geri döndüğünde kulübesinin alevler içinde yandığını gördü. Duman dans ede ede göğe yükseliyordu. Başına gelebilecek en kötü şeydi bu. Keder ve öfke içinde donakaldı. Şimdi bu ıssız adada, başını sokabileceği bir kulübe bile kalmamıştı. "Allah'ım, bunu bana nasıl yapabildin?" diye feryat etti. O geceyi keder ve üzüntü içinde geçirdi. O kadar dua ettiği halde, başına bu olay geldiği için sitemler etti. Ertesi sabah erken saatlerde, adaya yaklaşmakta olan bir geminin düdük sesiyle uyandı! "Benim burada olduğumu nasıl anladınız?" diye sordu bitkin adam kendisini kurtaranlara. Cevap onu hem şaşırttı, hem de utandırdı: "Dumanla verdiğiniz işareti gördük!"

(alıntıdır)

14/6/2008 - İnsan hayatını satın alamazsınız !

 Polisi gördüğünde yavaşlamadan önce takometreye baktı. Hız limitinin 80 olduğu yerde 120 ile gidiyordu ve son dört ay içerisinde dördüncü defa polis tarafından durduruluyordu. Bir insan nasıl bu kadar şanssız olabilirdi?
    Arabasını sağa çekti. "İnsaallah şu anda yanımızdan daha hızlı bir
araba geçer" diye duşünüyordu.
    Polis elinde kalın bir not defteri ile arabadan indi. Birden gelen polisin mahalleden komşuları olduğunu farketti. İyice arabasının koltuğuna sindi. Bu durum bir cezadan daha kötüydü. Tanıdığı bir polis, arkadaş olduğuna bakmaksızın birini durduruyordu. Hem de hızlı gidip, trafik kurallarını ihlal ettigi için.
     - Merhaba. Birbirimizi yeniden böyle görmemiz çok ilginç…
    - Merhaba.
Polis hiç gülümsemiyordu.
    - Karımı ve çocuklarımı görmek için eve giderken yakaladın beni.
    - Evet öyle.
Memur umursamaz görünüyordu.
    - Son günlerde eve hep çok geç gittim. Çocuklarım beni uzun süredir hiç görmedi. Ayrıca eşim bana bu akşam patates ve biftek yiyeceğimizi söyledi. Ne demek istediğimi anlıyor musun?
    - Evet ne demek istediğini anlıyorum. Ayrıca trafik kurallarını ihlal ettiğini de biliyorum, diye cevapladı memur.
    "Eyvah! Bu taktik fazla işe yaramayacak gibi. Taktik değiştirmek gerekli" diye düşündü.
    - Beni kaç ile giderken yakaladın?
    - Yüzyirmi. Lütfen arabana girer misin?
    - Ah dostum, bekle bir dakika lütfen. Seni gördüğüm anda takometreye baktım. Sadece 65 ile gidiyordum.
    - Lütfen arabana gir, diye üsteledi polis memuru.
    Canı sıkkın bir şekilde arabasına girdi, kapıyı çarparak kapattı. Memur not defterine bir şeyler yazdıktan sonra kapıyı tıklattı. Ağırdan alarak arabasının penceresini açtı. Memur bir kağıt verdi ve gitti.
    "Ceza değil bu" diye kendi kendine söylendi. Bir anda sevinmişti. Bu bir yazıydı ve kağıtta şunlar yazıyordu:
    "Sevgili Dostum, benim bir kızım vardı. Altı yaşındayken çok hızlı araba kullanan biri tarafından öldürüldü. Bu kazadan dolayı, adam cezalandırıldı. 3 ay hapis cezasıydı bu. Bu adam hapishaneden çıkınca kendi çocuklarına sarılıp, öpüp, onları tekrar koklayabildi.
    Ama ben... Ben kızımı tekrar koklayabilip, öpebilmek için, cennete gidinceye kadar beklemem gerekiyor. Bin defa adamı affetmeye çalıştım. Bin kere de başardığımı zannettim. Belki başarmışımdır, ama hâlâ kızımı düşünüyorum. Lütfen benim için dua et ve dikkat et, tek bir oğlum kaldı."
    Bir süre yerinden kıpırdayamadı. Daha sonra kendine gelip, yavaş yavaş evine gitti. Evine varınca, çocuklarına ve karısına sıkıca sarıldı.

(alıntıdır -www.moraldergisi.com)

30/3/2008 - Yoksulluk.

Yoksulluk!

Bu cümleyi ya bir kitabın en güzel bölmelerinde, ya bir şiirin en can alıcı dizelerinde duymuş olmalısınız! Belki de onu belli kalıplarla sınırlandırmış,belki maddi değerlerle belirgin kılmışsınızdır.

 Sokakta geçen yaşlı bir adamın giysilerinden ötürü,ona yoksul demişsinizdir.Ya da maddi imkansızlıklar içerisinde olan bir ailenin bayat ekmeği,bayat yemeği olmuş yoksulluk...

 Yukarıda dilimin döndüğü nispette sizlere aktarmaya çalıştığım tüm durumlarda, ya da adına 'hayat standartlarının çok çok altında' diye tarif edişimiz midir yoksulluk?

 Böyle öğrettiler bize yoksulluğu.yok yok böyle öğrenmeye çalıştık biz yoksulluğu..Neden elimizde ki var olanlar ya da var olmayanlara dedik biz yoksulluğu? Neden onu basmakalıplaşmış sözcüklere hapsettik? Yeni anlıyorum ben yoksulluğu, yeniden tanımlıyorum.Unutuyorum adına yoksulluk diye sığdırdığım öğretileri.Sınırlamıyorum sonsuz nimetlerimi.ve tanımlıyorum gönlümün hissettiği yoksulluğu:

  Yoksulluk; günün beş vaktinde seslendirilmiş ilahi nağmeye kulak tıkamanın adıdır.

  Yoksulluk; gecenin orta yerinde kalkmayıp, uzun gününü iman tokluğuyla geçirememenin adıdır.

  Yoksulluk; uzun soğuk kış gecelerinde kendisine kaldırım taşlarını yastık, incecik karton parçalarını da kendisine yorgan etmiş o mazlum insanların; mazlumiyetini gönüllerinde hissedememenin adıdır.

  Yoksulluk; bunların ve dahalarını  dillerimizde bile dillendirememenin adıdır.

  Yoksulluk içimizdedir, yoksulluk bizdedir.

Mehmet Beydemir

23/3/2008 - Dostluk-Sarımsak Tarlası

12/3/2008 - TESBİH

(alıntıdır- www.hossada.biz )