2/9/2008 - "Tabii Mümkünse !"

7/7/2007 - Hayatınızın Seçimini Doğru Yaptınız Mı?????

'Seçiyorum seçtim' Hayatınızın seçimini doğru yaptınız mı?

22 Temmuz’da genel seçim var. Herkesin gündeminde seçim. Seçimin önemi, tatilin bırakılıp sandığa gelinmesi, ittifaklar, iddialar, iftiralar gündemin ilk sırasında. Ama bir seçim var ki; o bu seçimden çok daha önemli… Bugünlerde Türkiye’de yapılacak olan milletvekilliği seçimlerinin konuşulmadığı yer yok. Her yerde, her mekanda seçim tartışılıyor. Üstelik kimi parti ya da kimi taraftarlar seçime mutlaka gidilmesi ve oy verilmesi için yoğun kampanya yürütüyor. Seçimin yazın sıcak günlerinde yapılması, seçmeni tatile gidecek kimi partileri endişelendiriyor gibi gözüküyor. Seçim, demokrasilerin vazgeçilmez unsuru. Türkiye sıcak günlerde, sıcak seçim tartışmaları yaşayadursun, bizim her anımızda yer alan bir seçim var ki; bu seçim her insanın hayatı için çok önemlidir. Seçim ve seçmen olmak, seçmek ve seçilmek çok önemli. Hayatımız hep seçimlerle geçer. Özellikle de bir seçmen olabilmek çok değerlidir. Üstelik biz Allah’ın bize bahşettiği o ömrün daha ilk yıllarında seçim haklarımızı kullanmaya başlarız, ta son nefesimize kadar. Bu, dünyaya gelen her insan seçme vasfıyla birlikte gelir. Biz seçimlerimizi yaparız, seçimlerin sonucunu ise bizi Yaratan Rabbimiz (cc) değerlendirir. Biz insanoğlu olarak seçim sonuçlarının bir kısmını burada, bir kısmını ise öbür dünyada alırız. Resmi sonuçları öğrenebilmek ve gerçek sonucu görebilmek için, resmi sonuçların açıklanacağı ahiret meydanındaki büyük mitingi beklemek mecburiyetindeyiz. Bize verilen irade, özgürlük ve akılla seçme ve seçilme hakkına sahip oluruz. Nitekim bu dünya bir seçim arenası, bir seçim sandığıdır. Herkesin oyu gizli; ama attığı oy neticesinde elde edeceği kazanç veya kayıp bellidir. Herkesin seçimi ve yine herkesin zaferi de yine kendinedir. Hakiki seçimde kazanan ne bir partidir ne de bir lider. Kazanan da, kaybeden de insanın ta kendisidir, yani şahsı... Bu dünya bir imtihan dünyasıdır. Bu dünya bir seçim dünyasıdır. Şeytan ve aveneleri insanın seçiminin kötü ve yanlış olması için propaganda yapar. İçine şüphe düşürür. Arkadan, önden gelen bu telkinlere kanar, öfkeye kapılır, yanlış üstüne yanlış ekler insanoğlu. Yanlış seçim, yanlış tercihtir çoğu kez bu... Müslüman, seçimini İslam’dan yana yapmış olandır. Bu seçim tâli yoldan otobana girmek gibidir. Bundan sonra da önemli bir dizi seçimler yapmak, doğru yolu gösteren tabelaları izlemek durumundayız. Hızla selamete ulaşmak için o ana yoldan ayrılmamak ve bize işaret edilenleri dikkatlice tercih etmek bizim önümüzdeki bir seçenektir. Neye inandığını bilmeyen, inandığının ne olduğunun farkına varmayan, söyledikleriyle, yazdıklarıyla “iman ettik” dedikleriyle ters düşenler, yanlış seçimlerinin de sorumluluğunu yüklenmek durumundadır. Hayat, yaptığımız seçimlerin toplamıdır. Bu seçimler ne kadar doğruysa kazanma ihtimali o kadar yüksektir. Her an, her yerde seçtiğimizi bilmek şuuruna erebilmeliyiz. HERKESİN SANDIĞI KENDİNE İyiyi mi, kötüyü mü seçeceğimiz bizim elimizde. Biz karar vereceğiz. Sandık ortada. Bu sandığın içine oylar değil, ameller ve en sonunda da kendimiz konuluyoruz (tabut). Tercihi kalbimizle, aklımızla yapacağız. Allah (cc) doğru olanı Kur’an-ı Kerim’le, Resulullah (sas) ile göstermiş. Mü’min “tabut/sandık”tan korkmaz. Günahını, haddini bilir, tövbekârdır, ne ameline güvenip cür’etkârlık yapar ne de günahından dolayı ümitsizlik çukurlarında gezer. Tabutumuz çeyiz sandığımız gibidir. Ne “işlemişsek” onu sergileyecekler öbür dünyada. Bizi ötelere götürecek “sandık”la barışıp, orada “tek seçici” olan iradeye teslim olmuşsak korkmamıza gerek yok: Rabbimiz “Rahmetim gadabımı geçmiştir.” buyuruyor. Ve yine, kendisinden ümit kesilmesini bize haram kılıyor. *** Biz seçilmişiz Bu dünyaya gelemeyebilirdik. Ya da bu dünyaya hayvan, bitki, maden olarak gelirdik. İnsan olarak yaratıldığımıza göre seçilmiş olduğumuzun farkına da varmalıyız. Biz bir seçmeniz Seçilmiş olmak, bizlere bir tür sorumluluk da yüklüyor. Seçenin bize vazettiği, elçileriyle gönderip bizlere tebliğ ettiği, bunları bilmesek bile aklımızla bulmamız için deliller getirdiği bir dünyadayız.   İYİ BİR SEÇMEN MİSİNİZ? Seçmenlik vazifesi 4-5 yılda bir gelir. O zaman da gider, sandığa bir oy atarsınız. Ama ya hayattaki seçim öyle midir? Her an seçmek ve her anın hesabını vermek zorundayızdır. İşte iyi bir seçmen olup-olamadığımızı test edecek birkaç soru: ARKADAŞLARINIZI İYİ SEÇEBİLDİNİZ Mİ? Dostların sana enerji veriyor mu? Sevinçli, üzüntülü anında yanında oluyor mu? Senin hakkında dedikodu yapmıyor, yüzüne karşı gülüp arkandan konuşmuyor değil mi? Yanlışını söyleyip seni hatalardan korumaya çalışıyor mu? Arkadaşını bir de bu yönden düşün. Seçimlerimiz doğru mu acaba? MESLEĞİNİZİ İYİ TERCİH EDEBİLDİNİZ Mİ? Sevdiğiniz mesleği değil de para getiren bir mesleği mi tercih ettiniz? Yoksa mecburen, ekmek parası için mi mesleğinizi kabullendiniz? Tercih sürecinde yanlışlar yapıp, çalışmayıp, har vurup harman savurup, türkü mü çığırdınız? Meslek tercihiniz sizi şimdi mutlu ediyorsa bir sorun yok. Ama mutlu etmiyorsa bunun da bir çaresi olduğunu bilip, kendinize mutluluk yolu çizebilirsiniz. EŞİNİZİ İYİ SEÇTİĞİNİZE EMİN MİSİNİZ? “Evleneyim, bir evim, bir eşim olsun” deyip, gereksiz özellikler üzerinde mi mutabık kaldınız? Gerçek anlayışı, gerçek sevgiyi, gerçek birlikteliği hiç kâle almayıp, hayallerle, pembe düşlerle mi yuva kurdunuz? Eşinizle denkliğinizi, ortak noktalarınızı güzelliğe tercih mi ettiniz? Ya eşinizi iyi seçtiğinize emin değilseniz? Eşinizin güzel yönlerini görerek kendinizi sevgiye motive edebilirsiniz. HAYAT TARZINIZ SİZİ ANLATIYOR MU? Allah’a (cc), Peygamber’ine (sas) inanıyor; ama bunu hissetmiyor, göstermiyor musunuz? O başka, hayat başka mı diyorsunuz? İnandığını yaşamıyor, sadece içinde taşıyor ve herkesin de böyle olmasını mı istiyorsunuz? İNANCINIZI NEYE GÖRE SEÇTİNİZ VE EMİN MİSİNİZ? İnsanın sorumlu olduğu, mükellef tutulduğu aşikar bir gerçek. Bir Yaradan (cc) var. Biz sorumluyuz, O’na (cc) karşı. Bu konuda yaptığınız seçimde emin misiniz? Eminseniz size verilen sorumlulukların ne kadarını biliyor ve uyguluyorsunuz? Hayat tarzınız, düşünceniz, sözleriniz, eviniz, işiniz, aileniz velhasıl her şeyiniz onunla sırlanmış mı? Yoksa yalancı bir boyayla üstüne kaplama yapılmış, sahte bir eşya gibi mi yaşamınız?   SERHAT ŞEFTALİ( Ailem Dergisi)

20/6/2007 - Hayat bir imtihan....

3/6/2007 - İstifa Ediyorum.

Bu belge ile resmi olarak yetişkinlikten istifa ettiğimi bildiririm.
Tekrar 8 yaşın tüm sorumluluklarını kabul etmeye hazırım.

Yağmur sonrası çamurlu sularda tahta parçası yüzdürmek, kayalarda yürümek istiyorum.

Çikolatanın paradan daha iyi olduğunu çünkü daha tatlı ve yenilebilir olduğunu düşünmek istiyorum.

Sıcak bir yaz gününde bir meşe ağacının gölgesinde oturup arkadaşlarımla limonata satmak istiyorum.
Hayatın daha basit olduğu zamana dönmek istiyorum.

Bütün bildiğin renkler, çarpım tablosu ve ninniler ama bu kadar az bilmek seni rahatsız etmiyor çünkü ne bilmediğini bilmiyorsun ve umurunda da değil.
Bildiğin tek şey mutlu olmak, çünkü seni üzecek

veya kızdıracak şeylerden tamamen bihabersin.

Dünyanın adil olduğunu, herkesin iyi ve dürüst olduğunu düşünmek istiyorum.
Her şeyin mümkün olduğuna inanmak istiyorum.
Yaşamın karmaşıklığını unutup, yeniden küçük şeylerden fazlasıyla heyecanlanmak,
zevk almak istiyorum.
Tekrar basit yaşamak istiyorum…

Günümün bilgisayar arızaları, kağıt yığınları, üzücü haberler, bankada para olmadan ay sonunu getirme kaygıları, doktor faturaları, dedikodu, hastalık ve sevdiklerin kaybedilmesinden ibaret olmasını istemiyorum.

Fazlasıyla hesapçı, seni kategorize edip kılık kıyafetinle sayan adam ve kadınlardan bıktım. 
Gökten 3 elmanın düştüğü masallardaki kadın ve erkekleri geri istiyorum…
Aşkın varlığını (daha doğrusu yalan olduğunu) bilmek dahi istemiyorum… 

Gülümseme, kucaklaşma, tatlı bir söz, doğruluk, adalet, barış, rüyalar,
hayaller ve kardan adam yapmanın gücüne inanmak istiyorum…

İşte, çek defterim ve arabamın anahtarları, kredi kartlarımın ekstreleri,gelir belgelerim.

Resmi olarak yetişkinlikten istifa ediyorum.

Resmi olarak yetişkinlikten istifa ediyorum.

18/4/2007 - kaç kopyayız biz?...

Hiç düşündünüz mü orjinal kişiliklerinizden

Kaç kopya çıkarılabileceğini?

Kaç farklı hayatı birarada yaşadığınızın far­kında mısınız?

İstemeden yaptıklarınız isteyip yapamadıklarınız, gündüz yapıp gece pişman oldukları­nızla nasıl çaresizce baş­ka başka dünyalara doğ­ru kanat çırpmaya

çabaladığınızı farkediyor musunuz?                  

Bir dost nikahının or­tasında birden bastıran hüznün, bir büyüğün ce­nazesinde karşılaştığı­nız eski bir sevgiliyle çı­kagelen coşkunun, sizi nasıl kopya kopya çoğalttığını ve tek bir sizden ne çok sizler yarat­tığını biliyor musunuz?                             

Sınırlı bir hayatı çabucak tüketmek için dörtnala koşturup dururken, bir an olsun, durup, geride kaç farklı ayak izi bıraktığımıza dikkat ediyor musunuz?                         

Halen sinemalarda gösterilen "Multipli city" (Dördümüze Bir Eş) işte bu sorulara ya­nıt arıyor. Filmin kahramanı (Michael Kreaton) çağdaş bir hastalığın kurbanı; işinden başını kaldıramayan, oradan oraya koşturmak­tan ne evine, ne sevdiklerine zaman ayıramayan ve sonunda hiçbirşeyi doyasıya yasayama­dan bitkin düşen bir "işkolik"...

Bu çıkmaz sokakta debelenip dururken in­sanların benzerim üretmeyi başarmış bir genetik araştırmacıyla tanışıyor ve kendisinden bir kopya çıkarttırıyor. Böylece işine aslını, evine kopyasını göndererek durumu idare ediyor. Ancak zamanla bu da yetmez oluyor. Kopyalar önce üçe, sonra dörde çıkıyor. So­nunda aynı adamdan, çılgın, serseri, evcil, iş­kolik kopyalar türüyor.

Yönetmen Harold Ramis, güncel bir sûru­nu sinema teknolojisinin de yardımıyla ve mizahi bir dille perdeye taşırken, çağdaş İnsanın iç dünyasındaki kimlik krizini ve karmaşayı da olanca çıplaklığıyla sergiliyor.

Senaryoya bakınca sormadan edemiyorsu­nuz:

Sahi kaç kopyayız biz?                     

Aynı beden içinde kaç farklı ruh halini aynı anda yaşayıp, kaç farklı kişiliğe bürünebiliyoruz?

Bu kişiliklerin hangisi biziz, hangisi fotoko­pimiz?

James Bond filmlerindeki kibar, yakışıklı ve aynı zamanda da güçlü İngiliz salon erkekle­rini hayran hayran izleyen kadın mı size daha yakın, yoksa motorsikletli bir James Dean serseriliğine tutulup maceralar özleyen mi?

Ne zaman Maryl Streep'in çehresindeki duruluğun ve gizemin büyüsüne kapılıp din­gin hayatlar hayal ettiğinizi, ne zaman herşeye boşverip Madonna'nın isyana ve günaha çağıran sesine koştuğunuzu kendinize itiraf edebilir misiniz?   

Huzurlu bir dağ başında sadece ırmak şırıl­tısı ve kuş sesleriyle sakin bir hayatı düşleyen bıkkınlar mısınız, yoksa deniz kenarında bile televizyonlarım ve cep telefonlarını elinden bırakamayan gönüllü kent mahkumları mı? Ya aynı anda ikisine birden özenmenizi nasıl açıklayacaksınız..?

Hangi kopyanız "Kaçıp gidelim uzaklara diyor, siz sıkı sıkıya bu topraklara bağlı dururken...

Üfürükçülük adı altında bastırılmış içgüdü­lerinden cinsel fantaziler üreten din adamla­rını, ölümcül hırslarını sahte bir gülücükle maskeleyen siyaset ikonalarını, maçlarda bi­rer küfür mitralyözüne dönüşen kibar işa­damlarını görünce sistemin ne çok kopya ürettiğine şaşıyor musunuz?

Kinler, sevgiler, öfkeler, kahkahalar ve göz­yaşlarıyla örülmüş, çok kopyalı bir hayatı na­sıl kendinize bile söylemeye cesaret edemedi­ğiniz bir tür iki (üç-dört..?) yüzlülükle yaşayıp gittiğinizi farkediyor musunuz?    

Her akşam haberlerin karşısında genç me­zarların ardından gözyaşı dökerken, sonra nasıl birden unutup kendi bencil dünyanıza çekilebiliyorsunuz?                      

Resmi bir toplantının ortasında, aklınızdan masanın üzerindeki kalın raporun sayfaların­dan oyuncak uçaklar yapıp, tek tek aşağı at­mak geçerken hala büyük bir ciddiyetle kös kös oturuyor olmanızı gülümseyerek mi ha­tırlıyorsunuz, üzülerek mi..?

Aklınızdan geçeni yapamamanın, ruhunuz kopya kopya çoğalırken asıl hayatı tek kopya olarak tüketiyor olmanın bedelini biliyor mu­sunuz?

Kopyalarınızı, orjinal kimliğinizle konuştu­ruyor musunuz hiç...?

İçinizdeki canavar, ruhunuzdaki melekle hesaplaşıyor mu?

Hangisinin ne zaman, nasıl ortaya çıkacağı­nı denetleyebiliyor musunuz?

Siz kopya sandıklarınızın bir bileşkesi misi­niz, yoksa kopyalarınız da aslınıza mı benzi­yor?

Bilmeden her kopyada aslınızı yeniden mi üretiyorsunuz?

Göçüp giderken ardınızda kaç asıl, kaç su­ret bırakacaksınız?

Kaçının hatırlanmasını isteyecek, kaçından utanacaksınız?

Sahi, kaç kopyasınız siz...?

Hangisi sizsiniz, hangisi fotokopiniz...?

                                                       Can DÜNDAR

resim:satirarasi.wordpress.com

27/1/2007 - Öğrendim ki....

Öğrendim ki,
Para ucuz bir başarıdır.
Öğrendim ki,
En iyi arkadaşla sıkıcı an olmaz.
Öğrendim ki,
Düştüğün anda seni tekmeleyeceğini düşündüklerinden bazıları
Seni kaldırmak için ellerini uzatır...
Öğrendim ki,
İki insan aynı şeye tamamen farklı şeyler görebilir.
Öğrendim ki,
Hiç tanımadığın insanlar,
İki saat içinde hayatını geğiştirebilir...
Öğrendim ki,
Anlamak ve yazmak ruhu rahatlatır.
Öğrendim ki,
Duvarda asılı diplomalar insanı insan yapmaya yetmez.
Öğrendim ki,
Gerçek arkadaşların arasına mesafe girmez.
Öğrendim ki,
Ne kadar yakın olursa olsunlar
En iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilirler.
Onları affetmek gerekir.
Öğrendim ki,
Bazan başkalarını affetmek yetmiyor,insanın kendisinide affedebilmesi gerekir.
Öğrendim ki,
Kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsınız,
Kendinizi sevilecek insan yapğabilirsiniz,
Gerisini karşı tarafa bırakırsınız.
Öğrendim ki,
Güveni yetiştirmek yıllar alıyor,
Yıkmask ise bir dakika.
Öğrendim ki,
Hayatta nelere sahip olduğun önemli değil,
Kiminle hangi yolda olduğun önemli...
Öğrendim ki,
Kendini iyilerle kıyaslamak değil,
En iyilerle kıyaslamak sonuç getirir.
Öğrendm ki,
İnsanların başına ne geldiği değil,
O durumda ne yaptıkları önemli.
Ne kadar küçük dilimlersen dilimle,
Her işin iki yüzü vardır.
Karşılık vermek düşünmekten daha basit,
Bütün sevdiklerinden iyi ayrılmak gerek,
Hangisinin son görüşme olacağı bilinmez.
Öğrendim ki,
Sen tepkilerini kontrol edemezsen,
Tepkilerin hayatını kontrol eder.
Öğrendim ki,
'Bittim'dediğin andan itibaren
Pilinin bitmesine daha çok var,
Çünkü ALLAH(cc)var.
Öğrendim ki,
Ne kadar ilgi ve ihtimam göstersenizde,
Bazıları hiç karşılık vermiyor.
Öğrendim ki,
Bazı insanlar sizi çok seviyor!
Ama bunu nasıl göstereceğini bilmiyor.
Öğrendim ki,
Affetmeyi öğrenmek deneyerek oluyor.
Öğrendim ki,
Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın
Dünya durmuyor.
Öğrendim ki,
Şartlar ve olaylar,
Kim olduğumuzu etkilemiş olabilir,
Ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz.
Öğrendim ki,
Kişiler münakaşa ediyorsa,
Bu,birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez
Etmemeleri de, sevdikleri anlamına gelmez.
Öğrendim ki,her problem
Kendi içinde fırsat saklar,
Ve problem fırsatın yanında cüce kalır.
Öğrendim ki,
Sevgiyi çabuk kaybediyorsun,
Pişmanlığın uzun yıllar sürüyor,
Niçin?Bu sevgisizlik niye?